کلبه عشق ، عشق اوباسی

می رود عمر،

ولی خنده به لب باید زیست

غنچه خندید ولی باغ به این خنده گریست

غنچه آن روز ندانست که این گریه ز چیست

باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل

گریه ی باغ فزون تر شد و چون ابر گریست

باغبان آمد و یک یک همه گل ها را چید

باغ عریان شد و دیدند که از گل خالی است

باغ پرسید چه سودی بری از چیدن گل؟

گفت: پژمردگیش را نتوانم نگریست

من اگر از روی هر شاخه نچینم گل را

چه به گلزار و چه گلدان، دگر عمرش فانی است

همه محکوم به مرگند، چه انسان، چه گیاه

این چنین است همه کار جهان تا باقی است

گریه ی باغ از آن بود که او می دانست

غنچه گر گل بشود هستی او گردد نیست

رسم تقدیر چنین است و چنین خواهد بود

می رود عمر، ولی خنده به لب باید زیست

فریدون مشیری